[FIC] Who When Why The SERIES [YunJae][06]

posted on 14 Feb 2014 20:56 by wilyrover in FICTION




















Title :: Who When Why The SERIES
Author :: WilyRover
Pairing :: Yunho x Jaejoong
Category :: Romantic / Comedy / PG-NC17
Author’s Note :: ' Said I'm sorry '















- Said I'm sorry -
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แจ จุงลืมตาตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นด้วยสภาพที่เมื่อยล้าอ่อนแรงไปทั้งร่าง คนตัวบางเกือบหลุดร้องโอ๊ยออกมาอยู่แล้วตอนขยับตัว แค่นิดเดียวก็เจ็บจนน้ำตาแทบไหล อดเคืองใครบางคนไม่ได้ที่เอาแต่รังแกเขาจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเห็นนิ่งๆ เงียบๆ ดูเย็นชาขนาดนี้ความจริงแล้วชองยุนโฮเป็นผู้ชายที่หื่นมากถึงมากที่สุด!

แจ จุงถึงกับจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเขากับยุนโฮทำกันไปกี่ครั้ง ปลดปล่อยออกมากี่หน ความทรงจำสุดท้ายที่แสนเลือนรางคือแขนสองข้างถูกยึดไว้กับเตียง เช่นเดียวกับร่างกายของเขาที่ถูกร่างแกร่งกำยำของคนด้านบนกักขังไว้ในอ้อม แขนอย่างไร้ทางหนี สัมผัสรุนแรงเร่าร้อนถาโถมเข้าใส่จนหลุดเสียงครางน่าอายฟังไม่ได้ศัพท์ กระทั่งสติสัมปชัญญะหลุดลอยไปพร้อมกับความสุขสมที่มากล้นแทบขาดใจ

ใบ หน้าหวานแดงก่ำเมื่อนึกย้อนไปถึงทุกวินาทีที่ร่างกายของเขาถูกยุนโฮครอบครอง และตีตราเป็นเจ้าของ วินาทีที่ยุนโฮกอด วินาทีที่ยุนโฮจูบ วินาทีที่ยุนโฮใช้สองมือกร้านนั้นลูบไล้สัมผัสตัวเขา แค่นึกถึง...หัวใจก็เต้นโครมคราม ร่างทั้งร่างร้อนผ่าวราวกับจะละลายหายไปเสียเดี๋ยวนี้ ดวงตากลมโตสีเทาคู่สวยเหม่อมองใครอีกคนที่กอดเขาไม่ปล่อยตั้งแต่เมื่อคืน แม้แต่ตอนที่เราทั้งคู่นอนหลับอ้อมแขนแข็งแรงก็ยังโอบรัดเขาไว้ราวกับกลัว ว่าเขาจะหนีหายไป คิดแล้วแจจุงก็อมยิ้ม...เขาน่ะเหรอจะหนียุนโฮไปไหนได้? ไม่มีทาง...

ผีเสื้อตัวนี้หากใครได้ครอบครอง มันก็จะไม่มีวันบินหนีไปจากเจ้าของ...ชั่วนิรันดร์

ก่อน สายตาซุกซนจะมองไล่ไปเรื่อยจนถึงเรียวปากหยัก ริมฝีปากที่มอบจูบที่ทั้งหวานทั้งร้อนให้กับเขา จูบของยุนโฮที่ทำให้หัวสมองขาวโพลน จมดิ่งไปกับความเคลิบเคลิ้มหลงใหลที่ยากจะถอนตัวขึ้น แจจุงจำได้ว่าเมื่อคืนเราจูบกันนับครั้งไม่ถ้วน จูบกันจนแทบลืมหายใจ ยิ่งจูบยิ่งรู้สึกดี ยิ่งปลายลิ้นสัมผัสกันยิ่งอยากจูบให้มากกว่านี้ หรือแม้แต่ตอนที่กำลังคิดอยู่นี่...แจจุงก็ยังอยากจูบยุนโฮ

แล้วสุด ท้ายคนตัวบางก็อดใจไม่ไหว ห้ามความต้องการของตัวเองไม่ได้ ใบหน้าหวานค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใกล้ กระทั่งริมฝีปากสีสดทาบทับเรียวปากได้รูปของอีกคนในที่สุด จูบอรุณสวัสดิ์แผ่วเบาที่ทำให้รู้สึกดีจนเผลออมยิ้ม

“อ๊ะ” ก่อนจะต้องตกใจเมื่อถอนริมฝีปากออกมาแล้วเห็นว่าคนที่กำลังหลับอยู่ลืมตา ตื่น เรียวตาคมกริบของยุนโฮจ้องมาที่เขาราวกับจะกลืนกิน เช่นเดียวกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ที่ทำให้แจจุงรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมา ทันที

“กล้าดียังไงมาลักหลับฉัน หืม?” กระซิบถามเสียงนุ่ม พลางกระชับกอดคนตัวบางเข้ามาใกล้ และเพราะต่างคนต่างเปลือยเปล่าอะไรที่มันแนบชิดอยู่แล้วก็ยิ่งแนบชิดมากขึ้น ทั้งแนบ...ทั้งชิด...จนแก้มขาวขึ้นสีเข้มทั้งสองข้าง

“เปล่า...เปล่าสักหน่อย”

“แล้วเมื่อกี๊ใครจูบฉันก่อนได้รับอนุญาต?”

“..........”

“บอก ไว้ก่อนว่าฉันคิดค่าลักหลับแพงนะ” พูดจบยุนโฮก็ไม่ยอมเปิดโอกาสให้แจจุงได้เถียง ร่างสูงทาบทับริมฝีปากลงไปบนกลีบปากนิ่ม มอบจูบร้อนๆ รับยามเช้าให้คนตัวบางเผลอหลับตาเคลิ้ม รู้สึกราวกับตัวจะละลาย แทบขาดใจเพราะจูบของคนๆ นี้ กระทั่งยุนโฮกวาดชิมรสหวานของริมฝีปากสีสดจนเต็มอิ่ม ร่างสูงถึงยอมละริมฝีปากออกไปและเปลี่ยนเป้าหมายเป็นซอกคอขาวๆ แทน

“ดะ...เดี๋ยว คุณยุนโฮ!...” แจจุงร้องห้ามเสียงหลง เมื่อยุนโฮพรมจูบจากซอกคอต่ำลงเรื่อยๆ ขณะที่มือหนาใต้ผ้าห่มก็จับนู่นแตะนี่ซุกซนไปทั่วผิวเนียน

“คุณยุนโฮ!”

“เมื่อ คืนฉันบอกให้เรียก ‘ยุนโฮ’ ไม่ใช่หรือไง” แกล้งทำเสียงดุ ทั้งที่ตัวเองกลับพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางๆ ของแจจุง สองมือหนายึดข้อมือเล็กตรึงไว้กับเตียงอย่างไม่เปิดโอกาสให้คนใต้ร่างได้ ขยับหนี

“พอแล้วนะ...เอ่อ...ยุนโฮ...ผมจะลุกไปอาบน้ำแล้ว”

“เรียก แทนตัวเองว่า ‘แจจุง’ ด้วย” เสียงนุ่มกระซิบสั่ง ก่อนจะขบเม้มติ่งหูนิ่ม ใช้ลิ้นร้อนไล้เลียเบาๆ ให้อีกคนต้องเบือนหน้าหลบ แจจุงกำลังพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อหยุดตัวเองไม่ให้หวั่นไหวกับสัมผัสวาบ หวามที่ร่างสูงมอบให้

“อื้ออ ปล่อยนะยุนโฮ แจจุงจะไปอาบน้ำ!...”

อีกสักรอบค่อยไปอาบพร้อมกันแล้วกัน

จบ ประโยคนั้น แจจุงก็ทำได้แค่ร้องโวยวายออกมาเป็นคำว่า ‘ยุนโฮ!’ แค่คำเดียว ก่อนจะโดนร่างสูงจัดหนักๆ อีกหนึ่งรอบให้เสียงทุ้มหวานครางก้องทั้งห้องกว้าง แจจุงโดนกอดจนหมดแรง ผิดกับยุนโฮที่ยิ่งกอดยิ่งไม่พอ ยิ่งต้องการแจจุงมากขึ้นไปอีก เมื่อบทรักรับอรุณบนเตียงสิ้นสุดลง แจจุงก็งอแงจะลุกไปอาบน้ำแต่เจ้าตัวทั้งเจ็บทั้งล้าจนลุกไม่ไหวยุนโฮเลยอาสา อุ้มไปส่งถึงที่ ตอนแรกก็ตั้งใจแค่จะอุ้มมาส่ง แต่ร่างบางๆ ของแจจุงเย้ายวนเกินไป ผิวขาวๆ ยามสายน้ำไหลผ่านก็น่าหลงใหลเกินไป จนเป็นอีกครั้งที่ยุนโฮห้ามทั้งร่างกายและหัวใจตัวเองไม่ได้

ก่อน ‘อีกสักรอบ’ ที่ใครบางคนพูดไว้จะเป็น ‘สองรอบ’ ในที่สุด

กว่า ร่างสูงจะยอมปล่อยแจจุงออกจากอ้อมแขนได้ก็เล่นเอาคนตัวบางแทบหมดสติไปอีกรอบ แจจุงถึงกับร้องไห้โวยวายว่าไม่ไหวแล้ว เขาไม่รู้ว่ายุนโฮไปเอาพลังมาจากไหนเยอะแยะ ไม่เข้าใจว่าทำไมยุนโฮถึงไม่รู้จักพอ แม้จะรู้สึกดีกับสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้แต่ร่างกายของแจจุงก็มีลิมิตเหมือน กัน เล่นรังแกกันจนแข้งขาอ่อนยืนทรงตัวไม่อยู่แบบนี้มันดูจะเกินไปหน่อยแล้วนะ ชองยุนโฮ!

หลังจากอาบน้ำเสร็จแจจุงก็ไม่ยอมพูดกับร่างสูงเลย เพราะโกรธที่อีกฝ่ายเอาเปรียบเขาจนหมดเรี่ยวแรงทั้งเมื่อยทั้งเจ็บไปทั้งตัว ขณะที่ยุนโฮก็พยายามทำให้แจจุงหายโกรธในวิธีของเขา แม้จะทำเสียงอ่อนเสียงหวานง้อใครไม่เป็น แต่ยุนโฮก็ตั้งใจทำเสียงให้นุ่มที่สุดตอนเอ่ยคำว่าขอโทษออกไป กระทั่งมื้อเช้าที่ร่างสูงสั่งไว้มาส่งและแจจุงได้มีอะไรตกถึงท้องจนอิ่ม นั่นแหละ คนตัวบางถึงได้อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

“หายโกรธหรือยัง” เสียงทุ่มนุ่มเอ่ยถามหลังจากจัดการมื้อเช้าเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ ยุนโฮนั่งลงข้างๆ แจจุงบนโซฟา แต่คนที่ตาเอาแต่จ้องมองโทรทัศน์กลับไม่สนใจ ไม่ตอบคำถามเขาเลยสักคำ

“ฉันถามว่าหายโกรธฉันหรือยัง” เมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผลยุนโฮก็เริ่มใช้ไม้แข็ง แขนเรียวรั้งเอวบางเข้ามาใกล้ ก่อนจะกอดแจจุงไว้ทั้งตัว

“อื้อออ ไม่ต้องมากอดเลยนะ ผมยังไม่หายโกรธ!” พูดจบก็ต้องทำตาโตเมื่อริมฝีปากของตัวเองถูกใครอีกคนจูบหนักๆ ไปหนึ่งที

“คุณยุนโฮ!” แล้วก็อีกหนึ่งทีติดๆ กัน

“บอกแล้วไงว่าให้เรียกฉันว่ายุนโฮแล้วแทนตัวเองว่าแจจุง จากนี้ไปถ้าฉันได้ยินคำว่าคุณหรือผมอีกนายจะถูกลงโทษแบบนี้”

“นี่อย่ามาพูดเองเออเองนะ!”

“แล้ว ไง? นายขัดขืนฉันได้เหรอ?” ได้ยินแล้วแจจุงก็เผลอเบะปาก ทั้งค้อน ทั้งมองร่างสูงด้วยสายตาขุ่นเคือง แม้เป็นความจริงแต่มันก็รู้สึกหมั่นไส้ความมั่นใจและความหลงตัวเองจนเกินพอ ดีของคนตรงหน้ามากจริงๆ

“เพิ่งรู้ว่าประธานชองผู้ยิ่งใหญ่จะกลายเป็นลุงหื่นๆ ได้ขนาดนี้”

“ช่วยไม่ได้...นายอยากยั่วฉันเอง”

“ผม...เอ่อ...แจจุงไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!”

“แค่นั่งเฉยๆ ฉันก็อยากกอดนายแล้ว”

“..........”

“ดู สิ...ทั้งที่ใช้สบู่เหมือนกันแต่นายกลับหอมไปทั้งตัว” ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปซุกไซร้ซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวเนียนของคนที่นั่งหน้าแดง แจจุงพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่แขนเรียวของยุนโฮก็โอบรัดแน่นจนไร้ทางหนี เจ้าตัวถึงกับต้องยันอกกว้างไว้ตอนที่อีกฝ่ายทำท่าจะเข้ามาจูบอีก ก่อนจะส่งสายตาเว้าวอนไปให้

“แจจุงไม่ไหวจริงๆ นะยุนโฮ...” ช้อนตามองกันแบบนี้ ทำเสียงอ้อนแบบนี้ คิดว่าคนอย่างยุนโฮจะทนได้ไหม?

“พอ เถอะนะ แจจุงเจ็บไปหมดแล้ว” แม้จะหมั่นเขี้ยว อยากฟัดร่างบางตรงหน้าให้จมหายลงไปกับเตียงเท่าไรแต่ก็อดสงสารไม่ได้ ยุนโฮเองก็รู้ว่าตัวเองทำเกินไป ความต้องการของเขามันรุนแรงเกินไปจนแจจุงเกือบทนไม่ได้ สุดท้ายร่างสูงก็ถอนใจเบาๆ แล้วดึงคนตัวบางมากอดแนบอก กดจูบบนเส้นผมนุ่มสีบลอนด์หนึ่งทีราวกับจะปลอบว่าไม่ต้องกลัว

“นี่เห็นแก่เด็กตาดำๆ หรอกนะ”

“ก็ลองไม่เห็นสิ...แจจุงจะหนีไปให้ดู”

“คิดว่าทำได้หรือไง? นายน่ะเป็นของฉันแล้ว”

“..........”

อะไรที่เป็นของฉันก็ต้องอยู่กับฉันตลอดไป

ได้ ยินแล้วแจจุงก็กลั้นยิ้มไม่อยู่ หัวใจเต้นตึกตัก ใบหน้าร้อนผ่าว แม้จะทั้งเขินทั้งอายแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าดีใจกับคำพูดแสดงความเป็นเจ้าของ ประโยคนั้น ก่อนเจ้าตัวจะกอดตอบยุนโฮไป ดวงหน้าหวานซุกกับอกกว้าง แนบฟังเสียงหัวใจของเราสองคนที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

แจจุงขอยืนยันคำเดิมว่าเขาคงไม่สามารถหนียุนโฮไปไหนได้
เพราะทั้งตัวและหัวใจ...ถูกผู้ชายคนนี้ยึดไว้หมดแล้ว





วัน หยุดสุดสัปดาห์ของยุนโฮผ่านไปอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใช้เวลาขลุกกับแจจุงทั้งวัน เรียกได้ว่าแทบไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่ห่างตัวซึ่งแจจุงก็ไม่ได้ขัดขืนปล่อย ให้ยุนโฮคลอเคลีย จับนู่นแตะนี่ เดี๋ยวกอดเดี๋ยวจูบตามอำเภอใจ ความจริงเจ้าตัวออกจะรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำที่ยุนโฮแสดงออกชัดเจนว่าหลงใหลเขา ขนาดนี้

กระทั่งถึงเช้าวันจันทร์