[FIC] Who When Why The SERIES [YunJae][10]

posted on 06 Mar 2014 21:21 by wilyrover in FICTION





วันนี้ก่อนจะไปอ่านฟิค วลรว. มีข่าวดี(?)มาแจ้งให้ทราบค่ะ
ฟิคเรื่องนี้ Who When Why The SERIES
รวมเล่มแล้วนะคะ !!!

ตัวอย่างหน้าปกจ้ะ



(เราจะพยายามอย่างสุดความสามารถให้มันเป็นสีทองเหมือนปกซีดีนะ ฮ่าๆๆ)

สำหรับมิตรรักแฟนฟิคท่านใดที่สนใจอยากได้ฟิคเรื่องนี้ไว้ในครอบครอง
สามารถจิ้มไปอ่านรายละเอียดได้ที่ลิงค์ด้านล่างเลยค่ะ
รายละเอียดการโอนเงิน

หากท่านใดมีข้อสงสัยอยากสอบถามสามารถติดต่อได้ที่
twitter @WilyRover หรืออีเมล์ที่แจ้งไว้ในกระทู้จองได้เลยค่ะ 











Title :: Who When Why The SERIES
Author :: WilyRover
Pairing :: Yunho x Jaejoong
Category :: Romantic / Comedy / PG-NC17
Author’s Note :: ' Luvholic '















- Luvholic -





เชิญคุณอยู่กับหน้าตาในสังคมของคุณไปคนเดียวเถอะชองยุนโฮ

สิ่ง ที่ได้ยินทำเอายุนโฮชาไปทั้งร่าง ราวกับมีใครเอาน้ำเย็นๆ มาสาดใส่ แต่มันคงไม่เท่าความเย็นชาในสุ้มเสียงของคนที่เดินจากไป ไม่มีแล้วเสียงทุ้มหวานที่เคยออดอ้อนกัน ไม่เหลือแล้วคำพูดเจื้อยแจ้วรื่นหูที่ตัวเองชอบแกล้งบ่นว่ารำคาญแต่ก็ เผลออมยิ้มตามเสมอ แจจุงกำลังจะหนีเขาไป ผีเสื้อตัวนั้นกำลังจะบินหนีเขาไปอีกครั้ง

เรียวตาคมสีเข้มมองตาม แผ่นหลังบอบบางที่ห่างไกลออกไปทุกที ยุนโฮถามตัวเองว่าจะยืนอยู่ตรงนี้แล้วปล่อยให้อีกฝ่ายจากไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? และเมื่อคำตอบในใจดังชัดเจนว่าไม่ สองขาก็เริ่มออกวิ่ง

“แจ จุง!” เสียงทุ้มนุ่มที่ตะโกนร้องเรียกไม่ได้ช่วยรั้งใครอีกคนเอาไว้ ประตูลิฟต์หรูกำลังจะปิดลง คนตัวบางที่ยืนอยู่ในนั้นมองมายังเขาด้วยแววตาว่างเปล่า ดวงตากลมโตคู่สวยไร้ความรู้สึก ไม่มีแม้แต่เยื่อใยของคนเคยรู้จัก กระทั่งลิฟต์ปิดสนิทและเคลื่อนตัวลงไป ยุนโฮก็ถูกทิ้งให้ยืนโดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น เป็นอีกครั้งที่เขาได้แต่ยืนสบถตัวเองด้วยความหงุดหงิดโดยไม่อาจทำอะไรมากไป กว่านี้ได้เลย

แต่ร่างสูงบอกกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ยอมแพ้ คนอย่างชองยุนโฮจะไม่ยอมให้ความพยายามของตัวเองสูญเปล่าและปล่อยให้สิ่งที่ เป็นของเขาหลุดมือไปแน่ๆ เขาจะทำให้แจจุงเห็นถึงความจริงใจและจะทำให้แจจุงเข้าใจทุกความรู้สึกของเขา ยุนโฮจะทำให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าตัวเองไม่มีวันหนีเขาไปไหนได้ อะไรที่เป็นของชองยุนโฮแล้วก็จะเป็นตลอดไป และจะเป็นของชองยุนโฮแค่คนเดียวเท่านั้น

ขณะที่อีกด้านหนึ่ง พอหนียุนโฮลงมาที่ล็อบบี้ได้แจจุงก็เรียกแท็กซี่ เขาตรงกลับบ้านโดยไม่สนว่าจะทำให้คุณพ่อ คุณแม่เลี้ยง และปาร์คยูชอนที่อยู่ในงานวุ่นวายตามหาตัวแค่ไหน เมื่อกลับมาถึงบ้านเจ้าตัวก็ตรงดิ่งขึ้นห้องไม่ยอมพูดจากับใคร แถมยังปิดประตูดังปังจนบรรดาเมดตกอกตกใจไปตามๆ กันอีกต่างหาก

คนตัว บางโยนโทรศัพท์มือถือที่มีมิสคอลของคุณพ่อ คุณแม่เลี้ยง และปาร์คยูชอนรวมกันไม่รู้กี่สิบสายลงบนเตียง ก่อนจะทิ้งตัวนอนตามไป ใบหน้าหวานซุกกับหมอนใบนุ่มแล้วหลับตาปี๋ พยายามแล้วที่จะลบภาพของยุนโฮออกไปแต่มันก็เหมือนเดิม ยิ่งหลับตาใบหน้าสำนึกผิดและน้ำเสียงเศร้าๆ ฟังดูอ่อนแรงที่เอ่ยอ้อนวอนเขาก็ยิ่งเด่นชัด และมันก็ยิ่งทำให้หัวใจของแจจุงปวดหนึบด้วยความสับสน

ถามว่าคิดถึง ไหมตอบได้เลยว่าคิดถึงมาก หนึ่งอาทิตย์ที่จากมาเหมือนแทบขาดใจ พอมาเจอ มาให้เห็นหน้าแบบนี้แจจุงยิ่งรู้ว่าไม่มีทางลืมได้ แต่จะให้ทำอย่างไร? จะให้แจจุงยอมรับคำขอโทษของยุนโฮแล้วกับไปเริ่มต้นใหม่ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ? แจจุงทำไม่ได้หรอก...

ความเจ็บปวดในวันที่อีกฝ่ายบอกให้เรื่องของ เราจบกันแค่นี้มันยังฝังลึกในใจ กว่าจะลบเลือนได้คงต้องใช้เวลา และแน่นอนแค่เวลาอย่างเดียวคงไม่พอ...มันต้องใช้ความพยายามและความจริงใจของ ยุนโฮร่วมด้วย ถ้าตั้งใจจะมาขอเริ่มต้นใหม่จริงๆ ยุนโฮก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าจากนี้ไปจะไม่ทำให้เขาต้องเสียใจและเสียน้ำตา เหมือนอย่างวันนั้นอีก

บอกเลยว่าคนอย่างคิมแจจุงไม่ง่าย ถ้าได้ไปแล้วไม่รักษาไว้อยู่ดีๆ จะมาขอคืนกลับไปล่ะก็...ยาก!

เวลา ผ่านไปเกือบค่อนคืนคุณพ่อกับคุณแม่เลี้ยงก็กลับถึงบ้านโดยมีปาร์คยูชอนขับรถ มาส่ง คิมฮวานฮีรีบตรงไปยังห้องของลูกชายทันที ตอนแรกเขาก็ร้อนใจว่าลูกหายไปไหน แต่เมื่อเมดที่บ้านโทรมาแจ้งว่าคุณหนูถึงบ้านแล้วก็โล่งใจ สามารถอยู่ร่วมงานที่โรงแรมและทำหน้าที่ในฐานะท่านประธานของคิมคอร์เปอเร ชั่นต่อไปได้ นี่ก็ตั้งใจจะมาบ่นเสียหน่อย มีอย่างที่ไหนจะหนีกลับบ้านก็ไม่ยอมบอกใครไว้ โทรเข้ามือถือก็ไม่รับ ทำให้คนอื่นเขาวุ่นวายเป็นห่วงกันยกใหญ่

แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปใน ห้องแล้วพบว่าลูกชายนอนคว่ำหน้าซุกหมอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพเหมือนคนหมดแรง เสื้อผ้าไม่เปลี่ยนแถมถุงเท้าก็ไม่ยอมถอด คนเป็นพ่อก็อดใจอ่อนไม่ได้ คุณฮวานฮีถอนหายใจพลางส่ายหน้า ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆ มือแกร่งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาทั้งชีวิตลูบเส้นผมนุ่มสีบลอนด์ของลูกชายสุด ที่รักแผ่วเบา และสัมผัสอ่อนโยนนั้นก็ปลุกให้คนที่เผลอหลับไปสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา

“พ่อ...”

“ว่าไงเด็กดื้อ...จะหนีกลับบ้านทำไมไม่บอกพ่อ”

“ถ้าบอกจะเรียกว่าหนีเหรอฮะ” แจจุงตอบเสียงงัวเงียให้คุณพ่อฟังแล้วต้องหรี่ตา นี่ถ้าเป็นเด็กๆ มาตอบแบบนี้นะจะจับตีก้นซะให้เข็ด

“รู้ไหมว่าลูกทำให้ทุกคนเป็นห่วงมากแค่ไหน”

“แจจุงขอโทษ...แต่แจจุงอยากกลับบ้าน แจจุงปวดหัว”

“แน่ใจนะว่าที่หนีกลับมาก่อนแบบนี้เพราะปวดหัวไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น?”

คุณ พ่อถามยิ้มๆ แต่คำถามที่ถามกลับทำเอาคุณลูกยิ้มไม่ออก แจจุงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะสบตากับเรียวตาคมกริบทรงอำนาจที่มองมายังเขาด้วยแววตาอ่อนโยน แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาคู่นี้ของผู้ชายตรงหน้าก็เป็นดวงตาที่มองเขาออกได้ อย่างทะลุปรุโปร่งเสมอ

“พ่อหมายความว่ายังไง...”

“ตอบพ่อได้ไหมล่ะว่าไม่ใช่เพราะชองยุนโฮ” คิมแจจุงไม่เคยปิดบังหรือโกหกอะไรผู้เป็นพ่อได้เลย

“มะ...ไม่ใช่สักหน่อย...แจจุงรู้จักกันเขาที่ไหน...”

ก็ชองยุนโฮคนนี้ไม่ใช่หรือไงที่หักอกลูกชายพ่อจนต้องหนีมาอเมริกาแบบนี้” ฟังแล้วแจจุงก็แทบลืมหายใจ เจ้าตัวเผลอทำตาโตอ้าปากค้าง เขาควรจะรีบตอบปฏิเสธหรือแก้ตัวอะไรออกไปบ้างแต่เพราะมัวแต่ตกใจเลยพูดไม่ ออก ขณะที่คุณฮวานฮียังคงยิ้ม สายตาที่มองลูกชายก็ยังอ่อนโยน ไม่ได้มีความโกรธ ความเสียใจ หรือความผิดหวังเจืออยู่ในนั้นอย่างที่แจจุงกลัวเลยสักนิด

“พ่อ...พ่อรู้?...”

“อย่าลืมสิ...ถึงปาร์คยูชอนจะเป็นเพื่อนลูกแต่ก็เป็นลูกน้องพ่อนะ”

คุณ ฮวานฮีรู้เรื่องทั้งหมดมาตั้งแต่ต้น ยูชอนรายงานทุกเรื่องให้เขารับรู้มาโดยตลอด เขารู้ว่าลูกแอบหลบไปอยู่ที่บ้านของใครบางคนซึ่งมีชื่อเสียงในแวดวงธุรกิจ ทั้งในแง่ของความสามารถและเรื่องส่วนตัว เขารู้ว่าความสัมพันธ์ของแจจุงกับใครคนนั้นลึกซึ้งมากเกินคำว่าเพื่อนหรือคน รู้จัก และเขาก็รู้ด้วยเช่นกันว่าชองยุนโฮทำให้ลูกชายของเขาเจ็บช้ำน้ำใจมากแค่ไหน แจจุงต้องเสียใจ เสียน้ำตาไปมากเท่าไรคนเป็นพ่ออย่างคิมฮวานฮีรู้หมดทุกอย่าง

แต่ถึง รู้คุณฮวานฮีก็ไม่ถาม เขาอยากให้ลูกเล่าให้เขาฟังด้วยความเต็มใจของลูกเอง เขาคิดว่าสักวันแจจุงคงจะลืมชองยุนโฮได้ ช่วงเวลาแค่อาทิตย์เดียวกับความรู้สึกฉาบเฉียวชั่ววูบนั่นคงไม่ทำให้เด็ก เข้มแข็งอย่างแจจุงต้องเศร้านาน ก่อนสิ่งที่คิดไว้จะผิดคาด เขาไม่คิดว่าชองยุนโฮจะตามมาถึงที่นี่ ทั้งที่ยูชอนบอกว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะจริงจังแต่ทำไมถึงอุตส่าห์ตามมา...คำถาม นี้เขาเองก็ยังสงสัยอยู่

“แล้วพ่อ...พ่อไม่โกรธเหรอ พ่อรับได้เหรอ...ที่แจจุงเป็นแ